Taki już jestem

Zanim sen spłynie na zmęczone oczy twoje

Zanim nocą ogarnie nas spokój błogi

Póki objęć spragnieni jesteśmy oboje

Niebiańskie stokrotki rzucając pod nogi

Otworzę swe serce wierności gestem –

Taki już jestem.


Przy mnie ciemność i smutek cię nie ogarnie

Jeśli jednak – na krótko, łzy zginą w rękawie

Strach precz odgonię, zmyję myśli czarne

Co mogę, co zechcę, co umiem – naprawię

Gdy zechcesz snuć piękne marzenia grzeszne –

Taki już jestem…


Kwiatów wiosennych naręcza Ci wręczę

Zapachy polną łąką słonecznie wybrane

Każdy dzień swoim pięknem ozdobią ci tęcze

W swych ramach wciąż nowe jak obraz ubrane

Dumnie stój ponad pięknem – jam twoim podestem

Taki już jestem.


Gdy zechcesz iść drogą po górach czy wśród bagna

Gdy zgarbionym okrzykiem jesień cię przywita

Obejrzysz się – będę wciąż stąpał przy tobie

Niczym beztrwogiej królowej nieugięta świta.

Wciąż toczyć się przy tobie marzeniami szelestem –

Taki już jestem…

Piosenka Szufladowa

Dym z papierosa gryzie w oczy

Piwo stygnie na barze, pulsuje w nim życie.

Czasem ktoś przemknie, ktoś się przetoczy,

Tkwi jeden-niejeden w bycie-niebycie…

Pijany barman stoczył się pod bar –

Zaiste, pewną ręką rozlewał dziś piwo.

Znikł na dnie kufla gdzieś życia czar,

A pustka i rozpacz zbiera swe żniwo.

Bo tutaj ucieka kawałek serca,

Kawałek duszy uciec chce stąd.

Wołać o pomoc nie ma nikomu

Nie zawrócisz biegu rzeki,

Nie dasz rady płynąć z prądem,

Nie popłyniesz i pod prąd…

Czeluście pod stołkiem już coraz bliżej,

Nie ma nikogo, kto złapie cię za rękę.

Czekasz na moment, kiedy wpadniesz pod stół

I zakończysz codzienną wieczorną udrękę.

Bo tutaj ucieka kawałek serca,

Kawałek duszy uciec chce stąd.

Wołać o pomoc nie ma nikomu

Nie zawrócisz biegu rzeki,

Nie dasz rady płynąć z prądem,

Nie popłyniesz i pod prąd…

Ostatni klient opuścił już dłoń,

Łeb opadł na stół, rozwija się sen

Gdy nie ma nikogo umierasz samotnie –

Samotne czekanie na ostatni dzień.

Dym z papierosa gryzie w oczy,

Piwa już nie ma – znikło jego tętno.

Mógłby ktoś cię dotknąć, zamieszkać w twym sercu,

Mógłby ktoś pokochać, lecz…nie ma kto…

Bo tutaj ucieka kawałek serca,

Kawałek duszy uciec chce stąd.

Wołać o pomoc nie ma nikomu

Nie zawrócisz biegu rzeki,

Nie dasz rady płynąć z prądem,

Nie popłyniesz i pod prąd…

Sen w rozpaczy (piosenka o nadziei)

W samotni swej, gdzieś na dachu gór

spotkałem się z nią, piękny to był sen…

Z jednej strony butelka, z drugiej wspomnień wór,

rozświetlona nią noc, rozświetlony dzień…

 

Wyciągnięta do mnie dłoń, rzekła: wstań i chodź…

I wiatrem, i słońcem zaśpiewała mi,

że nie czas rozpaczać, że łez już dość,

że nie czas na troski marnować dni.

 

Jak łez nie trwonić, gdy wszystko się wali,

gdy nie masz już nic – jak tu nie rozpaczać?

Bo biednemu zawsze wiatr zawieje w oczy,

a nadziei nie ma, nic – tylko się bać…

 

W samotni swej, gdzieś na dachu gór

porwała w objęcia, przytuliła mnie.

Uśmiechnęła się do mnie, zabrała ból,

wdarła się w serce moje, wypełniła je.

 

Gdy sił już nabrałem i marzeń kieszenie

uniosłem twarz do nieba, stanąłem wprost.

Odeszła Nadzieja, by dać siebie innym,

gdy ktoś cicho załka, gdy zaśpiewa ktoś…

 

Jak łez nie trwonić, gdy wszystko się wali,

gdy nie masz już nic – jak tu nie rozpaczać?

Bo biednemu zawsze wiatr zawieje w oczy,

a nadziei nie ma, nic – tylko się bać…